Σημειώσεις
Άλκηστις-Σεβαστή Αττικιουζέλ του Σταύρου και της Μαρίας. 10, Boulevard Said… Αίγυπτος. Τύπος μαθητή οπτικός… Από την Αλεξάνδρεια ξεκίνησε η ζωή μου. Δεν φοβάμαι την μνήμη ακόμη και αν οι αναμνήσεις πονάνε. Δεν πετάω φωτογραφίες, δεν πετάω τίποτα. Έτσι και αλλιώς οι μνήμες μου είναι η ιστορία της ζωής μου, και μέσα από αυτή την έκδοση κλείνω το μάτι στο χρόνο τον πανδαμάτορα… Χαρά, λύπη, ευεξία, νοσταλγία, πόνος, ξενύχτια, αγωνίες, απώλειες, έρωτες, πάθος, χάδια, αδρεναλίνη, επαφές, συνεργασίες, συντροφιές, γιορτές, δεσμοί, χωρισμοί, στεναγμοί, αποχωρισμοί, αγκαλιές, όνειρα, αγάπες, τραγούδια, χυμένα όλα σ' ένα μείγμα αλήθειας από την εφηβεία στην ενηλικίωση και την ωριμότητα αλλά πάντα κατά βάθος παιδί… Την καρδιά μου άνοιξα, έδωσα και πήρα πολλά. Κατέθεσα το πιο «βαθύ» της ψυχής μου γιατί δεν ξέρω να το κάνω διαφορετικά. Είναι οι αλήθειες μου. Θα σας ευγνωμονώ για πάντα, γιατί εσείς φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι, μου ομορφύνατε τη ζωή. Μου δώσατε διάδρομο να προσγειώσω και να απογειώσω τα όνειρά μου και τα τραγούδια μου μ' ένα συναίσθημα, με τόση έξαψη που μόνο στον έρωτα συναντάς. Τίποτα δεν πήγε χαμένο, ούτε μία στιγμή, γιατί το τραγούδι είναι απλή τέχνη κι όταν γίνεται... ζητάει σκηνή να πατήσει, σανίδι να φθαρεί, κορμιά να ζήσει… Το τραγούδι θα καίει και θα μας ενώνει πάντα γιατί δεν είναι όλα μάταια αφού τόσες χιλιάδες μάτια κοιτάξαμε τον ουρανό. Ότι ρομαντικά επιβίωσε στην μνήμη είναι εδώ… Σας ευχαριστώ πολύ. Άλκηστις